Szkiwiak - trudny do leczenia nowotwór

Szkliwiak jest trudnym do wykrycia nowotworem w obrębie żuchwy. Wyróżnia go brak jakiejkolwiek bolesności i wyjątkowo powolny rozwój. Komórki rakowe pochodzą z ameloblastów listewki zębowej. W przypadku tego nowotworu stwierdzana jest miejscowa złośliwość. Za najpowszechniejszą lokalizacje uznaje się okolicę zębów trzonowych znajdujących się w tylnej części żuchwy lub zdecydowanie rzadziej w szczęce. Choroba diagnozowana jest pomiędzy 20 a 50 rokiem życia.

Szkliwiak - rodzaje

Szkliwiak występuje w wielu odmianach, do których należy m.in. postać:

  • wielokomorowa - guz powoduje resorpcję korzeni zębów, z którymi się styka

  • jednokomorowa - występuje w 20 proc. przypadków. Ta postać najlepiej rokuje i rzadko daje wznowy

  • obwodowa - guz występuje poza kością w tkankach miękkich, najczęściej w dziąśle pokrywającym wyrostki zębodołowe

Szkliwiak jest najczęściej nowotworem łagodnym, zdarzają się jednak szkliwiaki złośliwe. Od szkliwiaka odróżnia go zdolność do dawania odległych przerzutów, które często lokalizują się w płucach.

Szkliwiak – przyczyny

Szkliwiak może występować w każdym wieku, jednak najczęściej pojawia się między 20. a 50. rokiem życia.

Szkliwiak u dzieci występuje rzadko (w przypadku małych pacjentów najczęściej mamy do czynienia z postacią jednokomorową, związaną z zatrzymanym zębem). Istnieje ryzyko transformacji złośliwej szkliwiaka w raka szkliwiakowatego.

Szkliwiak najczęściej powstaje ze znajdujących się w kości pozostałości listewki zębowej (struktury, z której wykształcają się zęby). Może także rozwinąć się z torbieli zębopochodnej lub tzw. rogowaciejąco-torbielowatego guza zębopochodnego – w wyniku ich przemiany nowotworowej. Niektóre badania sugerują także związek szkliwiaka z wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV).

Szkliwiak – objawy

Pomimo wieloletniego przebiegu i stałego wzrostu, szkliwiak rzadko wywołuje dolegliwości bólowe, dlatego najczęściej jest wykrywany przypadkowo na zdjęciach rentgenowskich.

Zdarza się też, że pacjenci sami zgłaszają się do lekarza zaniepokojenie objawami takimi jak:

  • asymetria twarzy,

  • złe gojenie rany po usunięciu zęba,

  • zmiany w zgryzie,

  • przesunięcia zębów,

  • obrzęk policzka, dziąseł lub podniebienia,

  • niedrożność nosa,

  • zaburzenia czucia w okolicy wargi dolnej i bródki.

  • brak przylegania protez.

Szkliwiak – diagnostyka

Podstawą do wykrycia szkliwiaka są badania obrazowe:

  • RTG – wykonanie zdjęcia zgryzowego,

  • tomografia komputerowa,

  • rezonans magnetyczny,

  • USG,

  • biopsja,

  • cienkoigłowa punkcja aspiracyjna.

Badania te dają możliwość poznania wielkości guza oraz stopnia zniszczeń w otaczających tkankach. Z uwagi na fakt iż szkliwiak może w badaniach przypominać również inne choroby ostateczne rozpoznanie stawiane jest dopiero po przeprowadzeniu badania histopatologicznego pobranego z guza wycinka lub po operacji jego usunięcia.

Szkliwiak - leczenie

Podstawową i zarazem najskuteczniejszą metodą stosowana w leczeniu szkliwiaka jest jego wycięcie w czasie operacji chirurgicznej. Niewielkich rozmiarów nowotwory nie stwarzają kłopotu i możliwe jest ich całościowe usunięcie. Jeśli rak ma większe rozmiary dokonywane jest tzw. wycięcie segmentowe lub częściowe usunięcie żuchwy. W niezwykle rzadko spotykanych przypadkach szkliwiaka dochodzi do zajęcia całej żuchwy co rodzi konieczność jej całościowego usunięcia.

Usunięty fragment kości żuchwy uzupełniany jest z zastosowaniem przeszczepu, który pobierany jest z talerza kości biodrowej pacjenta.

W terapii nowotworu jakim jest szkliwiak zastosowanie znajdują również zabieg takie jak: radioterapia oraz chemioterapia, jednak ich podstawowym celem jest najczęściej zmniejszenie rozmiarów guza, co z kolei umożliwi zabieg chirurgiczny. Wykorzystuje się je również jako formę leczenia uzupełniającego.

 W celu umówienia się na konsultację u chemioterapeuty w Poradni Nowotworów Głowy i Szyi skontaktuj się z placówką Onkolmed Lecznica Onkologiczna pod numerem telefonu: 226434503 lub 797581010